Ik wou dat ik zo dapper was

Ik kwam in een wijkje. 
Zo’n triestig wijkje.
Zo’n wijkje waar de gebouwen hoog en grijs de wolken niet raken.
Waar de gordijnen rafelig en dicht.
En mijn verbeelding op hol
over wat in de kamer vol
zich afspeelt op de bank,
in een lijf.
Is dat dan zo anders dan in mijn gebouw,
mijn lijf, mijn gordijnen dicht,
wat zullen ze wel niet denken?
Er moet daar 
in dat wijkje
wel een mooi momentje
zijn geweest.
Het glinsterde op de grond.
Iemand had daar gestaan,
gestampt met één voet,
niet rondom gekeken,
enkel gedacht: En nu is ‘t gedaan, het mag zijn wat het wil, ik trek die zak confetti open. Het gaat gebeuren. Hier en nu!
Advertentie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s